Wal en schip

Uitgaande van het feit dat zo’n 30 procent van de Facebook-gebruikers in de Verenigde Staten woont, is het voor Amerikaanse sites een must om te linken aan Facebook. Dat doen er dus ook veel, maar de NYT op een geheel eigen wijze. De krant heeft een speciale website ontwikkelt, een beetje in de stijl van het sociale platform waar je inlogt met je speciaal daarvoor aangemaakte account. De website heet TimesPeople.com en is de loopbrug tussen het schip (NYT) en de wal (Facebook).

Wie inlogt op TimesPeople.com kan alle inhoud van de krant bekijken. De bedoeling is natuurlijk dat je je netwerk laat weten wat je leest.

De voordelen voor NYT op een rijtje:

• Een breder bereik (aangezien dus 150 miljoen Amerikanen een Facebook-account hebben)
• Een betere kijk op welke lezer wat leuk/interessant vindt
• Toesstemming om jou via je prikbord op Facebook up-to-date te houden
• Toegang tot je vriendenlijst
• Informatie over je interesses (muziek, televisieprogramma’s, je cv’tje)
• Eigenlijk het hele lijstje privileges dat een vriend op Facebook ook heeft

Gratis nieuws?

De vraag is natuurlijk: waarom maakt een krant, die eigenlijk zijn lezers wil laten betalen voor content, een systeem waarin je gratis het nieuws leest? Waarschijnlijk omdat het bereik van de krant zoveel groter wordt dan de lijst abonnees op RSS, de dagelijkse bezoekers en de mensen die verwezen worden naar NYT. Of denkt de krant dat ook TimesPeople willen betalen?

Goed in de gaten houden dus, en wachten op de eerste Nederlandse krant die ook een zet in deze richting maakt.

Iedereen weet dat jongeren steeds meer gebruik maken van social media. Bijna elke klasgenoot heeft wel ergens een online netwerk. Maar had jij gedacht dat ook ouderen steeds vaker online actief worden?

Pewinternet.org is de website van een onafhankelijk onderzoeksbureau dat zich richt op de effecten van internetgebruik in Amerika en de hele wereld. Afgelopen vrijdag schreef Mary Madden, één van de onderzoekers een artikel over het toenemende social media gebruik van mensen boven de vijftig.

Uit het rapport blijkt dat bij internetgebruikers tussen de 50 en 64 jaar, het gebruik van social media met 88 procent is gestegen, in de periode tussen april 2009 en mei 2010. Hippe vijftig plussers dus, daar in Amerika. In de verantwoording die bij het rapport hoort, staat ook dat de onderzoeksresultaten niet verder afwijken dan 2,7 procent van de werkelijkheid.

Maar goed, dat zijn Amerikanen, zul je zeggen. Klopt; het onderzoeksbureau heeft alleen Engelstalige mensen geënquêteerd. Echter, de trends die in Amerika worden waargenomen, gaan, op de niet al te lange termijn ook vaak op voor Europeanen. Bijvoorbeeld het gebruik van mobiel internet. Voordat een overgroot deel van de jeugd hier in Nederland met een smartphone rondliep, zei een meerderheid van de Amerikanen het nieuws te volgen via mobiel internet. Of de Nederlandse jeugd zo geïnteresseerd is in het nieuws, dat laat ik even terzijde maar wie schrijft er geen WieWatWaar’s als hij op de trein wacht?

Het is dus nog even wachten, maar de kans dat jouw opa en oma volgend jaar ook op Hyves en Facebook zitten, bestaat. Maar ja, of je ze dan ook toevoegt…

“Plug the damn hole”,  ’schreeuwde’ Obama naar zijn medewerkers toen er tienduizenden vaten olie per dag de zee in stroomden. Die zin kwam voor BP waarschijnlijk net zo hard aan als voor de medewerkers van de president die op dat moment aan het werk werden gezet.

Voor een aandeelhouder zag het er ook niet best uit. De waarde van zijn aandelen kelderde haast exponentieel met elk krantenartikel dat verscheen. Wat doe je als president van zo’n oliegigant dan om je imago te redden? Iets typisch Amerikaans: er is een speciale website rondom alle ontwikkelingen van het opruimen van olie. Daarop vind je filmpjes vol emotie, goede wil en toewijding. En dan maar hopen dat ze vaak genoeg bekeken worden. Een goed uitgekiende communicatiestunt. Maar toch chique van ze.

Het bedrijf Skype hoopt met een beursgang 100 miljoen dollar binnen te slepen, meldt het zelf op de website.
In de blogpost van Matthijs van den Broek op marketingfacts.nl lees je alles wat je moet weten.

(via @marketingtwit)

Er zijn twee uitersten. Eenzame opsluiting en extreem sociaal contact. De band ‘The Broken Family Band’ zette twee vrijwilligers een uur tegenover elkaar, filmde ze en gebruikte het materiaal voor hun videoclip. Het is grappig om te zien wat er dan gebeurt:

Maar niet alles wat je hoort in een film is soundtrack. Er wordt ook veel bestaande muziek gebruikt, bijvoorbeeld bij aftitelingen en intro’s. De film The Blind Side van John Lee Hancock begint met een intro ondersteund door The Books, samen met José Gonzalez. Typisch zo’n track die nooit op de radio komt maar het luisteren dubbel en dwars waard is.

Dan is er ook nog die muziek die weleens in reclames wordt gebruikt of die je ergens al eens eerder hebt gehoord. Klassieke tracks waarvan je ontzettend graag de naam wilt weten. Als de film Die Hard 4.0 afgelopen is begint een gitaardeuntje uit duizenden. Je herkent het direct maar van wie was het ook alweer?

Adverteren is het antwoord. Net als op Hyves kun je op Facebook doelgericht adverteren. Je schetst de ijkpersoon die je wilt bereiken en gaat vervolgens op die eigenschappen af. Facebook heeft voor dat adverteren een speciaal programma ontwikkeld: Beacon. Het gebruik van Beacon verschilt qua uitwerking niet veel van het programmaloze adverteren op Hyves. Volgende vraag: waarom dan niet gewoon op Hyves aanwezig zijn, want iedereen die Facebook heeft, heeft toch ook wel een Hyves pagina?

Daar zou je van uit kunnen gaan. Maar Facebook heeft boven Hyves een ander groot voordeel. Stel: je hebt als bedrijf een blog (aanrader!). De lezer van die blog vindt, als het even meezit, jouw artikel erg leuk, inspirerend, spraakmakend or whatever. Maar de kans dat de lezer deze ervaring voor zichzelf houdt is erg groot. Facebook maakt het voor de luie lezer wat makkelijker door middel van de like button, die ook boven en onderaan dit artikel staat. Een simpele klik op de knop en je laat al je vrienden op Facebook weten dat je dit verhaal leuk vindt.

Op Facebook kun je dus niet alleen adverteren: je bereikt er ook mond-tot-mond-reclame. Dat is een eeuwenoude vorm van reclame die in mijn optiek nog steeds het beste werkt. Want waarom zou je zoiets moois voor jezelf houden?

Inmiddels is het oké dat je jezelf fan noemt als je wat platen op de boekenkast hebt staan. Nee, downloaden is er niet bij want dat is ontheiliging van de artiest. Je moet er wel een offer voor brengen. Dat is liefde. Liefde voor de muziek. Maar als je jezelf fan noemt van een artiest of band is het raadzaam om het volgende filmpje te kijken dat Ernst-Jan Pfauth noemde in een blog op nrc.next. Kijken of je jezelf dan nog een fan noemt.

Als het over ons ’sociaal’ gedrag op internet gaat, komt het hier in ieder geval op neer. Alle fatsoen die je aan de toonbank van de slager vertoond, is in een reactiestroom op YouTube, Twitter of GeenStijl ineens weg. Nu heb ik met mijn achttien jaar nog geen referentiekader, maar in een gesprek dat ik met een veertiger had, onlangs, werd duidelijk dat sociaal gedrag tot in het absurde evolueert. De bewuste man is aannemer en negen van de tien mails die hij krijgt zijn op een toon geschreven die face to face niet gebruikt zou worden.

Bam! Spijker op zijn kop. Daar gaan we, achter onze computerschermen. Niemand die ons recht in de ogen kijkt. We kunnen al ons gal spuien, heel de mail vol kakken. De generatie van het computerloos tijdperk kijkt met lede ogen toe en ziet hoe wij verwilderen. Het probleem is dat we het zelf niet zien. We zijn vergeten hoe aardig we eigenlijk zijn.

Wat nog erger is: er zijn weblogs die van deze verwildering profiteren. Daarbij denk ik dus aan GeenStijl, dochter van de Telegraaf Media Groep. Deze weblog staat eigenlijk elke dag wel vol met grove reacties, niet herlezen, meteen geplaatst.

De verandering van ons sociaal gedrag is veel breder te trekken dan alleen ons gedrag op internet. Wie al wat levenservaring heeft opgedaan weet dat. Wie dat nog niet heeft, moet ook maar eens met een veertiger gaan praten en ontdekken wat er aan de hand is. Een negentienjarige die aan het gesprek met de aannemer deelnam dacht dat het allemaal erger zou worden dan we nu zien. Zo erg dat het ooit tot een grote explosie leidt. Een maatschappij in stukjes. Nuance: tot een ontploffing komt het natuurlijk niet. Niet als het aan jou ligt. Daarvoor zijn we mensen. En daarvoor lees jij deze blog.